rubriek fit en gezond
Onze redactie test het de hele zomer voor je uit. Deze week: de okseldetox.
Mijn
oksels en ik, wij hebben een ingewikkelde relatie. Dat is niet altijd zo
geweest hoor. Vroeger had ik er geen enkel probleem mee, maar sinds de
pubertijd en die eerste stiekeme, zenuwachtige scheerbeurt in de
badkamer is er veel veranderd. Laten we beginnen met een bekentenis: ik
behoor tot het ras van de zweetpatékes. De zon moet nog maar komen
piepen of zelfs een blik op mijn sportschoenen is al voldoende, en de
eerste zweetdruppeltjes beginnen te parelen. (Oeps, ik had je misschien
moeten waarschuwen. Dit wordt niet het meest appetijtelijke stuk ooit.)
Zeker in de zomer heb ik dus een panische angst voor okselvijvers –
alleen het woord zelf al.
Maar mijn
grootste bezorgdheid? Na jaren het scheermesje boven te halen, lijkt het
wel alsof er zich een donkere schijn heeft ontwikkeld onder mijn
oksels. Niet bepaald sexy, en eerlijk gezegd, ik voel me daar niet
altijd even comfortabel bij. En ik ben duidelijk niet de enige. Uit een
onderzoek van Dove bleek vorig jaar dat 3 op de 10 vrouwen shirts met
mouwen dragen omdat ze zich schamen voor hun oksels. Ze generen zich
niet alleen voor de donkere schijn, maar ook voor ingegroeide haartjes
of pukkeltjes. Opvallend genoeg zou nagenoeg iedereen (94 procent) zich
beter in hun vel voelen als de oksels goed verzorgd zijn.
Aluminium en parabenen
De
oplossing is dus logisch: een deugddoende verzorging. En na een snelle
research op Google, kom ik het fenomeen okseldetox tegen. Na de hele
hype rond übergezonde sapjes en de digitale detox, bestaat er blijkbaar
ook een variant voor je oksels. Van bekende sites als Buzzfeed tot
PopSugar, ze raken er maar niet over uitgepraat. Waarom, horen we je
denken. Geloof me vrij, wij hebben onszelf die vraag ook gesteld op de
redactie.
Volgens verschillende artikels
zou het helpen tegen zweet, vervelende geurtjes en irritaties. Klinkt
alvast veelbelovend (of te goed om waar te zijn). Daarnaast zou het een
natuurlijker, en dus gezonder, alternatief zijn voor je dagdagelijkse
deo. Er gaan al jaren horrorverhalen de ronde dat deodorant nare
gevolgen heeft voor je gezondheid, waarbij vooral aluminium en parabenen
in het product worden geviseerd. Er zijn zelfs onderzoeken die een link
hebben gelegd met borstkanker. Maar – en hier volgt een grote maar –
die studies waren methodologisch zwak of ze zijn alleen in een lab of in
een dierenexperiment gebeurd. Met andere woorden: er is dus géén bewijs
dat aluminium of parabenen in deo borstkanker kunnen veroorzaken.
Aan
de andere kant is er ook geen bewijs dat een okseldetox wonderen kan
verrichten. Dat beweert althans dermatoloog Jessica Weiser van de New
York Dermatology Group. “Er is geen enkel onderzoek dat aantoont dat een
okseldetox gezondheidsvoordelen heeft”, vertelt ze aan TeenVogue. “Het
werkt zeker niet evengoed als een natuurlijke deodorant, noch zal het je
beschermen tegen huidirritatie.”
Bon,
veel tegenstrijdige informatie dus. Ik besluit het toch een kans te
geven, al is het maar omdat ik een andere, grote frustratie heb. Naar
mijn gevoel doen té veel deodorants hun werk niet fatsoenlijk. Ze laten
witte of gele kringen achter in mijn kledij, die je er met het beste
zeepje van de wereld niet uitkrijgt, en het is al te vaak voorgekomen
dat ik mezelf na een lange werkdag betrap op een onaangename geur: een
soort toxische mix van zweet en tropisch fruit of bloemen.
20 minuten verveling
Online
vond ik steeds hetzelfde recept terug: een eetlepel bentoniet klei (of
in mijn geval: groene klei), een eetlepel appelazijn en wat water. Deze
drie ingrediënten moet je met een houten lepel door elkaar klutsen in
een glazen kom, tot je een mengelmoes krijgt die qua textuur overeenkomt
met zure room. Lees: een donkergroene, vieze drek waarvoor je
onmiddellijk je neus optrekt. Want laat je niet misleiden door de appel
voor de azijn: het goedje verspreidt wel degelijk een typische,
penetrante geur. Hoe dit ervoor zal zorgen dat mijn oksels ruiken naar
rozen en meiklokjes, het was me een raadsel.
Het
enige wat je dan moet doen is de groene smurrie onder je oksels smeren
en je 20 minuten neerleggen, met je armen in de lucht. Op sommige sites
las ik dat dit maskertje voor een brandend, pijnlijk gevoel kon zorgen.
Je kan al raden hoe groot mijn opluchting was dat dit bij mij niet het
geval was. Maar echt fijn kon je de ervaring niet noemen. Wij
millennials zijn niet gemaakt om stil te zitten, dus de verveling sloeg
al snel toe. Ik nam mezelf voor om me in het vervolg te verwennen met
een welriekend gezichtsmasker of een serietje klaar te zetten. Als de
tijd om is, kan je in de douche springen om de klei van je oksels te
spoelen.
De rest van de dag verwachtte
ik dat mijn oksels elk moment naar een mix van zweet en azijn, iets wat
me nog erger lijkt dan de mix met bloemetjesdeo. Maar tot mijn grote
verrassing was dat niet het geval. Ook toen een attente collega ’s
avonds aan mijn oksels snuffelde, leverde dat – behalve enkele gefronste
blikken – niets op. Zelfs op een thuiswerkdag, zonder airco en na een
dertigtal lunges was er geen vuiltje aan de lucht.
Conclusie:
tegen al mijn verwachtingen in was ik best tevreden over het resultaat.
Ik had niet het gevoel dat ik veel gezweet heb of dat ik een vervelende
geur verspreidde, iets wat bevestigd werd door de collega, het lief en
enkele arme vriendinnen. De donkere schijn is er wel nog steeds, maar
het grootste nadeel is het tijdverlies. Ik ben géén ochtendmens, dus die
20 minuten zou ik véél liever al soezend in bed spenderen dan als een
onnozele met je armen in de lucht rond te lopen. Maar ik kan het zeker
aanraden. Ik zou zeggen: probeer het eens en zie of het voor jou ook
werkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten